ما بايد ياد بگيريم که عشق بورزيم و بخنديم

بيا تا که با هم مدارا کنيم

شبي زير يک خيمه مأوا کنيم

شب آسمانها پر از ديدني ست

گفت : آره...نه... فک کنم.......

گفتم : به دلت رجوع کن......

گفت : مهم نيست دلم چي ميگه ، مهم تصميميه که گرفتم.....

گفتم : و اين که دلت چي ميگه هم که لابد به من ربطي نداره ؟

خنديد....

گفتم : نمي خواي به دلت فرصت بدي؟

گفت : يه دفعه بهش فرصت دادم پشيمون شدم....

گفتم : مطمئني که اون دفعه حرف دلت بود ؟

سکوت کرد و بعد گفت : بابامُ دوست داشتم ، به حرف اون گوش دادم....

چي بايد ميگفتم ؟

ميخواستم بگم : ببخشيد دختر خانم ، شما چند سالتونه ؟

ميخواستم بگم ....

ولي نگفتم

گفتم : با اين حساب ديگه هيچي بين ما نيست اگه نظرت عوض شد........

احساس سبکي عجيبي داشتم ، احساس مي کردم ميتونم تا خود ماه پرواز کنم.... ولي اين احساس زياد دوام نداشت....رسيدم خونه ، به داداشش گفتم همه چي تموم شد ، بهش يه زنگ بزن احوالشُِ بپرس امشب اصلا حالش خوب نيست...... بعد از اينکه ماجرا رُ تعريف کردم کلي شاکي شده بود ، ميگفت بايد با مادرم صحبت کنم ، آخرش که چي ؟ آخرش که بايد ازدواج کنه !

به ريحانه گفتم : تو ديگه چطه ؟ ناراحت مني يا اون ؟ گفت : معلومه تو ، گفتم اصلا مهم نيست ، حواست باشه برخوردت باهاش عوض نشه ها ، مثل هميشه باهاش بر خورد کن....

صبح روز بعد ( هشتم اسفند 1383 ) وقتي تو ايسگاه راه آهن تهران داشتم از قطار پياده ميشدم ، دستام تو جيبم يه کاغذُ لمس کرد.... درش آووردم و نگاش کردم....

وااااي کاغذ تقلبي هام بود (حرفامُ نوشته بودم که اگه در حين مذاکره لازم شد يه نگاه بهش بندازم ولي لازم نشد...) دوباره همه چي به يادم اومد... و دوباره اعصابم به هم ريخت..... اگه منُِ نمي خواست چرا اون کارا کرده بود ؟ چرا اون حرفا رُ زده بود؟ اون سکه رُ چرا اونجا چسبونده بود؟....چرا و چراهايي که هيچ جوابي نميشد براش پيدا کرد

اون روز تولدم بود ، عجــــــــــــب احساس خوبي داشتم ، دوباره اون کتابُ که دو روز قبل واسه تولدم بهم داده بود خوندم ، مخصوصا اون صفحه که سکه رُ چسبونده بود توش ، دوباره يادداشتشُ خوندم و همينطور معياراشُ..... دوباره و دوباره اونا رُ خوندم.....

با خودم گفتم خاک بر سرت ، به اين زودي جا زدي ؟ نفهميدي که احتياج به زمان داره تا اون خاطرات تلخُ فراموش کنه ؟ تا بتونه دوباره به يه نفر اطمينان کنه؟

اعصابم حسابي به هم ريخته بود.... بايد بهش ميگفتم که فضيه رُ تموم شده نمي دونم .....

ميدونستم ، چهار شنبه ساعت ده تا دوازده کلاس داره ، ميدونستم خوابگاه نيست ، زنگ زدم خابگاه و سراغشُ گرفتم ، نبود ، گفتم بگيد فلاني زنگ زد ....

با اين کارم ميخواستم بهش بفهمونم که هنوز به يادشم..... ولي نميدونستم يه نفر که خودشُ بهترين دوستش ميدونه با حرفاش اونُ تحت تأثير قرار ميده تا از اين فکرا نکنه ، يه وقت بهترين دوستشُ فراموش نکنه و فکر ازدواج به سرش نزنه..... يادمه هر وقت ميخواست بياد خونمون دوست جونش حسابي از دستش ناراحت ميشد ،  ميترسيد از دستش بده....

از اون روز به بعد بيشتر از اون که دوسش داشته باشم ، دوست داشتم کمکش کنم....

بهش ايميل زدم ، بهش گفتم : به خاطر دل تو روي غرورم پا گذاشتم........بعد از اونکه دو هزار بار اون کتاب و هزار بار اون نامه رُ خوندم ، فهميدم تو دوست داشتني ترو با هوش تراز اوني هستي که فکر ميکردم........ گفتم تو تنها شانس مني.....

ولي چشمتون روز بد نبينه ، چند روز بعد چند تا آف الاين ازش دريافت کردم که حتما يه روزي عينا ميذارمش تو وبلاگم........

با اين که اون پيامش خيلي عصبانيم کرده بود ، سعي کردم بازم بهش فرصت بدم.....

يادمه يه روز داداشش بهم گفت : منُ تو مشکلمون اينه که دوست داريم  اصولي رفتار کنيم..... سرش داد بکش ، دعواش کن ، بگو دست از اين کاراش برداره يا اقلا بگه مشکلش چيه.....

با اين که اين کار از نظرمن به عنوان آخرين راه حل ميتونست مفيد باشه ، ولي هرگز اين کارُ نکردم و به اصولم پايبند بودم ، فکر ميکردم حتما بايد براي اينکه مدتها منُ سر کار گذاشته ، و اينکه امروز نظرش عوض شده دليل قانع کننده اي داشته باشه.....

 ميخوام بگم :

چشمها را بايد بست ،

به روي آنان که نميبينند .

و ميخوام بگم :

خودمُ نمي بخشم ، اگه فکر کنم نميتونم ببخشمش

خودمُ نمي بخشم ، اگه فکر کنم ازش متنفرم

خودمُ نمي بخشم ، اگه يادم بره حاضر بودم واسش همه کار بکنم

خودمُ نمي بخشم ، اگه يادم بره به خاطرش با کيا جنگيدم

خودمُ نمي بخشم ، اگه يادم بره به خاطرش با خودم هم جنگيدم

خودمُ نمي بخشم ، اگه اعتقاداتمُ فراموش کنم ،

خودمُ نمي بخشم ، اگه خواستهاي ديگرانُ ناديده بگيرم

خودمُ نمي بخشم ، اگه فراموش کنم کجا بودم ، و کجا قراره برم

خودمُ نمي بخشم ، اگه فراموش کنم ، بعضي وقتا بعضي چيزا رُ بايد فراموش کنم

خودمُ نمي بخشم ، اگه احساسمُ بعد از نوشتن اين چند سطر، فراموش کنم

گفت يعني مَحرمي ؟

بالأ خره اون زنگي که من منتظرش بودم به صدا در اومد و اونا اومدندولي مثل اينکه يکي شون نيومده بود(بازم خودتون حدس بزنيد کي کم بود) معلوم شد که اون روز تو مدرسه شون افطاريه... به خاطر همين؛ طرف قراره با تأخير بياد

بهم گفت عاشقشي ؟ سکوت کردم ، گفت: اگه بهش رسيدي معلومه عاشقش بودي ،

ديگه نمي شد سکوت کرد ، گفتم ولي هدف که فقط رسيدن نيست ، هدف خوشبختيه ، قبل از اينکه عاشق اون باشم ، عاشق خودمم و اينکه کاري نکنم عذاب وجدان بگيرم عاشق زندگي اي هستم که در اون همسرم از هر نظر خصوصا از نظر روحي ارضاء و اشباح بشه ، طوري رفتار کنم که براش قابل اطمينان باشم و خلاصه اين که قبولم داشته باشه و راحت باهام حرف بزنه و بتونم درکش کنم....